Pilyong Pino

Isang malalim-lalimang paliwanag sa napakababaw na tanong. Madalas itanong ng mga kaibigan kong nakabasa ng blog ko: “Bakit PilyongPino?” At bilang responsableng mamamayan, gusto ko sanang sumagot nang mahinahon at edukado:  “Eh sa gusto ko. Anong pakialam mo?” Pero dahil kaibigan sila, syempre kailangan may respeto. Hindi puwedeng sagot-kanto agad. Kailangan sosyal ang approach. May finesse. May diplomacy. Yung tipong nang-aaway ka pero naka-formal wear. Kaya ngumiti na lang ako at nagpanggap na thoughtful. Pero totoo nga naman. Sa dami-daming puwedeng ipangalan sa blog, bakit PilyongPino pa? Pwede namang:       MyBlog      BlogKoIto      AkoSiLoveBlog      DiaryNgMalupit      ThoughtsKoLangTo      OfficialPersonalWebsiteNgWalangMayPake Pero hindi eh. PilyongPino talaga.  Panahon ng Blog na Lahat May Saloobin Noong mga panahong sumisikat ang blogging, parang kabute ang mga blog...

May kakaibang kapangyarihan ang Facebook sa Pilipino. Para itong modernong sari-sari store ng emosyon—lahat meron. May balita, may bentahan, may away, may drama, may inspirasyon, may kabastusan, at may isang tao na naman na nagpo-post ng “I hate life” habang abala sa pagla-like ng selfie ng crush niya. Pagmulat pa lang ng mata ng maraming tao, hindi araw ang unang tinitingnan kundi news feed. Hindi pa man nakakapagmumog, alam na nila kung sino ang bagong engaged, sino ang nag-break, sino ang kumain ng tapsilog, at sino ang galit sa mundo dahil walang nag-good morning sa kanya. Nakakatawa isipin kung paano nasakop ng Facebook ang bansa. Dati, sa palengke ka pupunta para malaman ang latest chismis. Ngayon, nasa cellphone na. Yung tindera ng kamatis na dating “Suki, bili ka na,” ngayon marunong na mag-caption ng “Fresh today. PM is the key.” Si Manang, digital entrepreneur na. Hindi na lang basta may puwesto sa palengke—may online presence pa. Sa Facebook kasi, lahat puwedeng maging ka...

Maganda na sana ang takbo ng buhay. Maaliwalas. Medyo payapa. Yung tipong ang pinakamalaking desisyon mo sa araw ay kung electric fan ba o bentilador sa kisame ang panlaban sa init ng Pilipinas.  May mga simpleng diskarte naman tayo: basang t-shirt, malamig na tubig, at dasal na sana hindi mag-brownout habang tulog ka na.  Pero syempre, sa Pilipinas, laging may bonus episode.   Isang araw, habang abala tayo sa totoong problema ng buhay (like kung magkano na ang pamasahe at bakit parang monthly subscription ang bigas), biglang may bagong national saga: hiwalayan, iyakan, interview, repeat.  At sa gitna ng lahat ng ito, parang may automatic broadcast signal ang pangalan ni Kris Aquino—biglang lahat ng channel may update.   Parang siya na ang default “breaking news template.”  Kapag Ang Personal Ay May Remote Control na ng Bansa   Sa ibang bansa, kapag may breakup: “Okay, noted.”   Sa Pilipinas: “WAIT LANG—may press conference ba?”  Biglang ang ...

Muli’y nangati ang utak at ang mga daliri ko’y napilitang mag-ballet sa ibabaw ng keyboard ng aking sunud-sunurang laptop. Kulang na lamang at mag-Gangnam Style ang mga ito sa pagsuyo sa mga naiwang kinakaibigang letra, pananda, at numero. May apat na taon na rin kasi mula nang huli akong namitas ng mga salita’t pangungusap sa namumunga ko pang kamalayan. Ngayo’y parang tigang at nanunuyot ang diwang hindi na makaisip ng mga salitang maglalayong magpahayag ng nilalaman ng puso’t isipan ko. Kung sana’y may mga kuwentong hindi pahirapan isulat—mga kuwentong pupulutin mo na lamang sa kanto na parang basurang nagkalat kung saan-saan—’di sana’y wala nang masasabing mental block na palagiang pamalit na dahilan sa katamaran. Gayunpaman, kung ang mga kuwento’y napupulot na parang basura, ano kayang halaga o interes mayroon ang mga ito upang makaakit ng audience na susubaybay sa bawat titik at letrang ilalahad mo bilang pangungusap o talata, gaano man karami ang maipon? Kung sana ang lahat ay ...