Hate Life Pero Like naman ng Like

May kakaibang kapangyarihan ang Facebook sa Pilipino. Para itong modernong sari-sari store ng emosyon—lahat meron. May balita, may bentahan, may away, may drama, may inspirasyon, may kabastusan, at may isang tao na naman na nagpo-post ng “I hate life” habang abala sa pagla-like ng selfie ng crush niya.

Pagmulat pa lang ng mata ng maraming tao, hindi araw ang unang tinitingnan kundi news feed. Hindi pa man nakakapagmumog, alam na nila kung sino ang bagong engaged, sino ang nag-break, sino ang kumain ng tapsilog, at sino ang galit sa mundo dahil walang nag-good morning sa kanya.

Nakakatawa isipin kung paano nasakop ng Facebook ang bansa. Dati, sa palengke ka pupunta para malaman ang latest chismis. Ngayon, nasa cellphone na. Yung tindera ng kamatis na dating “Suki, bili ka na,” ngayon marunong na mag-caption ng “Fresh today. PM is the key.” Si Manang, digital entrepreneur na. Hindi na lang basta may puwesto sa palengke—may online presence pa.

Sa Facebook kasi, lahat puwedeng maging kahit ano.

Kung gusto mong maging negosyante, madali lang. Mag-post ka ng lotion, sapatos, frozen foods, o kung anong bagay na galing “abroad.” Lagyan mo lang ng caption na “Mine now, pay later,” tapos tapos na. Ang dating tindahan na may estante, ngayon nasa album na.

Kung gusto mo namang maging pilosopo, mas madali pa. Kailangan mo lang ng malalim na quote na medyo mali ang grammar.

“Sometimes pain is painful because pain hurts.”

Boom. Instant thinker.

May magko-comment pa ng “So true.”

Kung gusto mo namang maging broadcaster, Facebook din ang sagot. Dito mo malalaman ang bawat kilos ng tao. May magpo-post ng “Nagluluto ng adobo.” Sunod: “Nasunog.” Maya-maya: “Kumain pa rin.” Para kang nanood ng mini-series na walang budget pero may updates kada limang minuto.

At syempre, nandiyan ang mga taong galit daw sa buhay.

Ito ang paborito kong genre.

    “I hate life.”
    “Pagod na ako.”
    “Ayaw ko na.”

Pero makalipas ang tatlong minuto, naka-like sa 42 memes, may heart react sa beach photo ng kaibigan, at nag-comment pa ng “Sana all.”

Ate, alin ba talaga? Hate life ka o active user ka lang?

May isa pang klaseng nilalang sa Facebook: ang propeta ng kapahamakan.

    “I-share mo ito kung mahal mo ang pamilya mo.”
    “Kapag hindi mo ni-like, mamalasin ka bukas.”
    “Ignore this and tragedy will strike.”

Parang customer service ng tadhana ang reaction buttons. At dahil Pilipino tayo at ayaw nating sumugal sa malas, may magla-like pa rin. Hindi dahil naniniwala—kundi dahil libre lang naman pindutin.

Meron din namang mga tao na ginawang CCTV ang sariling buhay. Lahat documented.

    Pagkagising.
    Pagligo.
    Pagkain.
    Pag-ubo.
    Paglalaba.
    Pagmumuni-muni sa bintana habang umuulan.

Kung mawala man sila sa totoong mundo, hindi mahirap hanapin. May timeline.

At huwag nating kalimutan ang photo culture ng Facebook. Nariyan ang pagkain na malamig na dahil pinicturan muna. Nariyan ang paa sa beach. Nariyan ang selfie sa salamin ng gym kahit isang treadmill pa lang ang natatapakan. Nariyan ang “No filter” na dumaan sa labing-apat na filter.

Pero sa kabila ng lahat ng biro, aminin natin: may silbi rin naman ang Facebook.

Dito tayo nakakahanap ng dating kaklase, nawawalang kamag-anak, murang bentahan, at libreng katatawanan kapag gusto mo nang sumuko sa bills. Dito rin natin nakikita na kahit magulo ang mundo, mas magulo pa rin ang comment section.

Sa huli, hindi Facebook ang problema.

Tayo.

Binigyan lang tayo ng plataporma. Tayo ang nagdesisyong gawin itong diary, tindahan, counseling center, prayer room, debate stage, at minsan, open forum ng sama ng loob.

At pagkatapos mong basahin ito, alam ko ang susunod mong gagawin.

Ise-share mo. 

Tapos lalagyan ng caption na:

“True.”