Bakit nga ba PilyongPino?

Isang malalim-lalimang paliwanag sa napakababaw na tanong.

Madalas itanong ng mga kaibigan kong nakabasa ng blog ko: “Bakit PilyongPino?”

At bilang responsableng mamamayan, gusto ko sanang sumagot nang mahinahon at edukado:  “Eh sa gusto ko. Anong pakialam mo?”

Pero dahil kaibigan sila, syempre kailangan may respeto. Hindi puwedeng sagot-kanto agad. Kailangan sosyal ang approach. May finesse. May diplomacy. Yung tipong nang-aaway ka pero naka-formal wear.

Kaya ngumiti na lang ako at nagpanggap na thoughtful.

Pero totoo nga naman. Sa dami-daming puwedeng ipangalan sa blog, bakit PilyongPino pa?

Pwede namang: 

    MyBlog
     BlogKoIto
     AkoSiLoveBlog
     DiaryNgMalupit
     ThoughtsKoLangTo
     OfficialPersonalWebsiteNgWalangMayPake

Pero hindi eh. PilyongPino talaga. 

Panahon ng Blog na Lahat May Saloobin

Noong mga panahong sumisikat ang blogging, parang kabute ang mga blog. Kung saan-saan nagsusulputan. Kapag marunong kang mag-type at may sama ng loob ka sa buhay, qualified ka nang magkaroon ng blog.

May mga blog na inspirational.

    May travel blog.
    May food blog.
    May fashion blog.
    May blog na hindi mo alam kung tungkol saan pero ang haba ng entries.

At syempre, maraming na-inspire sa estilo ni Bob Ong—sa mga pamagat pa lang, panalo na.

Yung tipong makikita mo sa bookstore: 

    ABNKKBSNPLAko?!
    Bakit Baligtad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino
    Lumayo Ka Nga Sa Akin

Mga pamagat na parang sinulat ng tambay na henyo.

Ordinaryong tingnan, pero pag binasa mo, marerealize mong may doctorate pala sa katatawanan ang may-akda.

Sinubaybayan ko ang mga iyon. Binasa ko. Humanga ako.

Gusto ko ring gumaling.

Ang problema, kung may honor roll sa pagsusulat, si Bob Ong valedictorian. Ako? Nasa kinder section pa, nagkukulay sa gilid.  

May Isa Pang Alamat

Bukod kay Bob Ong, may isa pa akong sinusubaybayan noon: si kwentongbarbero.

Astig magsulat. Yung tipong kahit simpleng kwento tungkol sa tsinelas, mababasa mo hanggang dulo at mapapaisip ka pa sa buhay.

May mga taong magaling magsulat. May mga taong funny magsulat. May mga taong malalim magsulat.

Siya, combo meal.

Award-winning pa ang blog. Samantalang ako noon, award-wishing pa lang. 

From Kaaway to Kaibigan

Ang mas nakakatawa, noong una, magkaaway kami.

Dahil lang sa editorial.

Siya editor-in-chief sa school paper nila. Ako rin sa amin. Pareho kaming may opinyon. Pareho kaming may yabang. Pareho kaming marunong gumamit ng salitang “samakatuwid.”

May sinulat siyang editorial na hindi ko nagustuhan. Kaya bilang mature at mapanuring manunulat, gumanti ako. Sinulatan ko rin ng editorial.

Ganun kami ka-violent noon. Hindi suntukan. Column-an.

Imbes na sapakan sa likod ng gym, nagbatuhan kami ng grammar.

Feeling ko gusto niya akong hamunin noon, pero naisip siguro niyang sayang ang energy. Mahirap makipag-away sa taong may dalang dictionary.

Kalaunan, nagkakilala rin kami. Nagkausap. Nagkabiruan. At tulad ng maraming magandang samahan, nagsimula sa tampuhan at misunderstanding.

Parang teleserye, pero puro punctuation marks ang drama.  

Iba’t Ibang Eskwelahan, Iba’t Ibang Estilo

Nag-aral siya sa school ng mga pari. Ako naman sa school ng mga madre.  Kaya siguro magkaiba kami ng style.

Yung kanya, magaan, witty, masarap basahin. Yung akin, medyo seryoso. May galit. May tanong. May konting paninisi sa lipunan.

Siya parang Sunday morning.  Ako parang Monday traffic. 

Nasalinan ng Talino (Diumano)

Dahil naging magkaibigan kami, feeling ko kahit paano may konting wit na nahawa sa akin.

Parang vaccine. Maliit lang ang dosage, pero may epekto.

Doon ko sinubukang magsulat nang mas conversational. Yung parang kinakausap mo lang ang mambabasa. Yung may kuwentuhan. Yung may kurot ng biro habang may laman ang sinasabi.

At doon unti-unting nabuo ang gusto kong identity. 

So Bakit Nga Ba PilyongPino?

Simple lang.

Dahil gusto kong magsulat nang may kapilyuhan—pero hindi bastos. May asar—pero hindi below the belt.  May biro—pero may laman.  May tusok—pero hindi sugat.

Sa madaling salita: Pilyo, pero pino.

Ganyan naman tayong mga Pilipino.

Mahilig mang-asar pero nakangiti. Marunong bumanat pero may “peace tayo ha.” Mapagbiro pero marunong lumugar.

Kaya sakto ang pangalan. 

Sa Huli

Ang pangalan ng blog ay parang username ng kaluluwa mo.

Minsan random. Minsan trip lang. Minsan may malalim na ibig sabihin na ikaw lang nakakaalam. At minsan… ginawa mo lang kasi available pa ang domain.

Kaya kung itatanong mo ulit: Bakit PilyongPino?

Basahin mo na lang between the lines.

Tapos sabihin mo sa akin kung anong basa mo.