May Kulang na Titik sa Pag-ibig

May kulang na titik sa pag-ibig—
isang buhol sa dila ng damdamin,
isang salitang halos mabuo
ngunit laging naiwan sa pagitan ng puso at isipan.

Siguro'y nawawala ang "A"—ang alay
na di lubusang naibigay,
o baka ang "I"—ang intindihang pilit,
na sa katahimikan ay unti-unting naglilihim.

Paano kung ang kulang ay ang "G"?
Ang giting na harapin ang takot ng pagtalon
kahit hindi alam kung sasaluhin.
O baka naman, sobra ang titik,
at sa sobrang dami’y di na natin nabasa
ang tunay na mensahe.

Pag-ibig—isang salita pero walang tamang baybay,
kundi ayon sa kung paano mo ito isinulat
sa balat ng sariling karanasan.
At kung may kulang mang letra,
marahil hindi ito pagkukulang,
kundi paanyaya na tayo'y
patuloy na bumuo ng kahulugan.

Dahil ang tunay na pag-ibig
ay hindi lamang nababasa,
kundi nililikha,
tuldok sa bawat dulo ng pangarap,
tahimik na espasyo sa gitna ng dalawang pusong
marunong maghintay.

Totoo ba ang kulang,
o tayo lang ang laging nagmamadali—
na makaramdam, na magmahal, na mahalin pabalik?
Para bang sa bawat salitang “tayo na,”
ay may nakatagong pangungusap na hindi pa handang buuin.

Gaano kadalas nating hinusgahan ang damdamin
batay sa init ng simula,
at hindi sa tibay ng pananatili?
Kaya marahil, akala natin may kulang,
pero baka hindi lang sapat ang ating paghintay.

Pag-ibig, sa totoo lang,
hindi laging malakas ang tinig.
Minsan, bulong lang ito
habang tahimik na tinatahi
ang mga sugat ng kahapon.

At kung sakaling may kulang na titik,
baka ito’y sinadyang hindi ilagay,
upang tayo mismo ang magdagdag
ng mga salitang kayang magpuno:
patawad, pakikiramay, pag-unawa, pananatili.

Dahil pag-ibig ay hindi paligsahan ng mga tapos na pangungusap,
kundi isang tula na paulit-ulit isinusulat
kahit walang katiyakang mauunawaan.

At sa dulo,
baka ang kulang na titik
ay hindi kailanman para hanapin,
kundi para likhain—
sa sariling dila, sariling paraan,
hanggang maging wika ito
ng dalawang pusong sabay natutong maghintay.